JAM KARET!!!

Vrijdag        8 oktober 2010

Eerste (vrije) dag op Ambon bij daglicht. We ontmoeten Michael van de organisatie. Hij is een goed contact, regelt alles direct en met goed gevolg, voor mij en mijn crew.
Van batterijtjes tot het voorzien van een prachtige tifa die ik de volgende dag wil gebruiken voor zowel de clinic als het optreden op het Ambon Jazz Plus Festival.
Intussen hebben de berichten over mijn komst op Ambon, mede door de vooraankondiging en het krantenartikel, als via een 'tamtam' de ronde gedaan.
Mijn neef Melly Frans was sindsdien naar mij op zoek. Hij zat deze ochtend in de lobby van hotel Manise, al vroeg op mij te wachten. Als wij elkaar dan ontmoeten zie ik tranen in z'n ogen, als hij verteld dat het hele dorp (Kusuh2 sereh) van mijn komst op de hoogte is en van het bezoek aan de gouverneur en het voorpagina nieuws.
Samen met onze 'appointed representative' Michael, neef Melly, tourmanager Eddy, de bandleden en ik, zijn we Kota Ambon (Ambon stad) ingegaan om te eten.
Het eethuisje ziet er eenvoudig maar schoon uit. Verse vis, papeda (Moluks sago gerecht dat je met vis en saus 'opslurpt'), kelapa muda (jonge kokos), en andere zeer smaakvolle gerechten worden vers voor ons bereid. Een koningsmaal. Voor zo weinig geld! ( ongeveer 3,50 euro p.p.)
's Avonds gaan we gezamenlijk naar de eerste avond van het festival, alvast de sfeer proeven. Daar tref ik ook weer de mannen van de New Zealandse ambassade en de gouverneur die enthousiast vanaf hun ereplaatsen naar me zwaaien. Morgen zullen ze ons concert bijwonen.


Zaterdag      9 oktober 2010

'Jam karet' (jam= tijd, karet = rubber. vrije vertaling: de tijd is rekbaar) is een begrip dat ik  in Nederland heb leren kennen, maar waar we hier in Azië nadrukkelijk mee geconfronteerd worden. De clinics waren gescheduled vanaf 9.00 uur 's ochtends. Uiteindelijk zit mijn klas om half elf vol met 28 jonge kinderen. Allen even getalenteerd in zingen en drummen. Samen met collega Olaf Keus (drums) verdeel ik de groep in tweeën. Zang en drums. Na 40 minuten brengen we ze tezamen. Het verloopt uiteindelijk fantastisch en besluit ik ze uit te nodigen uit om te participeren in het concert van die avond.

Om 21:00 uur vertrekken we vanuit het hotel per taxitransfer. Licht ongelovig vraag ik Michael waar 'mijn' kinderen zijn. Vol trots wijst hij naar een grote schoolbus. Alles is geregeld!
We staan geprogrammeerd op de mainstage om 22:00 uur. Als om 23.30 wij, inclusief 28 kinderen en hun begeleiders nog steeds backstage wachten, moet ik toch op een andere manier 'optreden'. JAM KARET!!!
Het concert verloopt (op wat kleine technische misstanden na) goed. We hebben iets goeds neergezet.
Nog enkele interviews voor TV en radio gegeven. Inmiddels is het 0130 uur. We verlaten het festival en praten na in de lobby.


Zondag      10 oktober 2010

Vandaag een vrije dag. Bezoek aan mijn dorp Kusuh2 sereh, mijn familie. Vreemd zenuwachtig gevoel. Als we het hobbelige paadje opslingeren zie ik het eenvoudige huisje, mijn tante Mien in de deur opening. Ze glimlacht van oor tot oor. Tientallen kindertjes komen aangerend of schieten verlegen in allerlei hoekjes. De ontvangst is emotioneel. Voel me thuis. Een muzikaal onthaal met al mijn neven op tifa's (Molukse trommel) en totobuang (klankschaaltjes instrument).

Wordt vervolgd...  We moeten nu naar hotel Manhattan om het Erasmushuis te bezoeken voor nadere evaluatie…

Foto-impressies

- Met Hawaiiankrans: aankomst.
- Optreden, handschudden gouverneur Molukken
- Wat foto's van het Ambon Jazz Plusfestival
- Bezoek familie Kusuh2 sereh...Mijn fam. heeft Totobuang (schaaltjes instrument) en tifa gespeeld. Mijn neefje Morisson heeft al 2x de eerste prijs gewonnen als totobuangspeler)

Eerste avond: zingen in de residentie en neef Meli

De eerste avond (donderdag 7 oktober), net aangekomen, worden wij uitgenodigd door de gouverneur van de Molukken om naar zijn residentie (paleis) te komen om te eten, tezamen met andere groepen en genodigden, waaronder de Nieuw-Zeelandse ambassade.
Er wordt in de hal muziek gemaakt (wij zitten buiten op versierde stoeltjes onder tent-achtige overkappingen) en een vissersdans wordt in traditionele klederdracht opgevoerd.

Ik ging de hal binnen, zag Mr. David Torney. Hij stond direct op om mij te begroeten, nog voor ik kennis kon maken met de gouverneur. Van alle kanten stroomden de genodigden binnen.

Aan de tafel van de delegatie zie ik ook ineens David Taylor van de van de Nieuw-Zeelandse ambassade in Indonesie zitten. Op het laatste stuk vliegen van Makassar naar Ambon had ik hem al ontmoet. En nu hier – toeval(?).

Als de maaltijden genuttigd zijn wordt er gevraagd of ik iets wil zingen. Dit kwam voor mij totaal onverwachts, maar ik twijfelde geen seconde. Het was de eerste keer dat ik mijn stem mocht laten horen. Onvoorbereid weliswaar, zoals te zien was aan mijn casual outfit, maar desondanks was de muzikale verbinding direkt daar en gebeurde er iets magisch. Ik wilde het duidelijk bij een lied houden, omdat alles zo officieel was en er duidelijk een huisband geposteerd was. De menigte liet duidelijk horen dat ze nog meer wilden. Daar moest permissie voor worden gevraagd aan de gouverneur himself. Deze wenkte met minzaam gebaar dat dit goed was.

De volgende ochtend ontmoet ik mijn neef Meli Frans, die met tranen in de ogen in de lobby van het hotel zit, omdat hij een krant heeft gevonden met mijn foto en naam op de voorpagina. Hij vertelt dat het dorp waar de familie Frans woont 'in rep en roer is'. Ik ben zelf met stomheid geslagen. Het kippenvel staat mij op de armen. Natuurlijk wordt ik verwacht in Kusu2 sereh. Dat wordt wat. Wordt vervolgd.

Even voorstellen

Ik ben er trots op om met dit geweldige stel musici op pad te zijn. Mooi om dit samen mee te maken. Morgen gehts richtig los!

Felix Degenaar - toetsen
Frans Sitanala - Hawaiian guitar
Oeds Bouwsma - contrabas
Olaf Keus - drums

Voorpagina

[Brenda meldt per sms:]
Alles in state of flow. Voorpagina krant! Bezoek en spontaan optreden bij de gouverneur van de Molukken. Hele dorp van mijn vader in opperste staat van trots. Geen verbinding via internet - dus nog geen blogteksten.

Geland

Woensdag 6 oktober 2010

Vertrek Amsterdam tram 26 07.36 u. Op het Centraal station ontmoeten wij (Tourmanager Eddy, bassist Oeds en pianist Felix) elkaar om onze reis naar Schiphol te vervolgen.
Voor het eerst ga ik geloven dat we echt naar Indonesie, de Molukken gaan. De sfeer is meteen goed, we hebben er zin in!
Op Schiphol zien we Olaf en Frans, nu zijn we echt compleet.
Als alles gechecked is nemen we afscheid van onze dierbaren. Op naar het grote kolos dat ons over de zeeen zal vliegen naar dat 'beloofde land'. Donderdag 7 oktober 2010

Even een snel berichtje. Inmiddels geland in Ambon. Wat is het bijzonder nu voor het eerst hier voet aan wal te zetten. Een warm onthaal heb ik hier gehad. Je voelt: er gaat hier veel bijzonders gebeuren. Morgen persconferentie. Geen idee of ik daar ook een rol in heb te spelen. We merken het wel. Dan start mijn blog ook echt. Nu nog nauwelijks tijd gehad een om verbindingen te zoeken. Wordt vervolgd!