Eerste (vrije) dag op Ambon bij daglicht. We ontmoeten Michael van de organisatie. Hij is een goed contact, regelt alles direct en met goed gevolg, voor mij en mijn crew.
Van batterijtjes tot het voorzien van een prachtige tifa die ik de volgende dag wil gebruiken voor zowel de clinic als het optreden op het Ambon Jazz Plus Festival.
Intussen hebben de berichten over mijn komst op Ambon, mede door de vooraankondiging en het krantenartikel, als via een 'tamtam' de ronde gedaan.
Mijn neef Melly Frans was sindsdien naar mij op zoek. Hij zat deze ochtend in de lobby van hotel Manise, al vroeg op mij te wachten. Als wij elkaar dan ontmoeten zie ik tranen in z'n ogen, als hij verteld dat het hele dorp (Kusuh2 sereh) van mijn komst op de hoogte is en van het bezoek aan de gouverneur en het voorpagina nieuws.
Samen met onze 'appointed representative' Michael, neef Melly, tourmanager Eddy, de bandleden en ik, zijn we Kota Ambon (Ambon stad) ingegaan om te eten.
Het eethuisje ziet er eenvoudig maar schoon uit. Verse vis, papeda (Moluks sago gerecht dat je met vis en saus 'opslurpt'), kelapa muda (jonge kokos), en andere zeer smaakvolle gerechten worden vers voor ons bereid. Een koningsmaal. Voor zo weinig geld! ( ongeveer 3,50 euro p.p.)
's Avonds gaan we gezamenlijk naar de eerste avond van het festival, alvast de sfeer proeven. Daar tref ik ook weer de mannen van de New Zealandse ambassade en de gouverneur die enthousiast vanaf hun ereplaatsen naar me zwaaien. Morgen zullen ze ons concert bijwonen.
Zaterdag 9 oktober 2010
'Jam karet' (jam= tijd, karet = rubber. vrije vertaling: de tijd is rekbaar) is een begrip dat ik in Nederland heb leren kennen, maar waar we hier in Azië nadrukkelijk mee geconfronteerd worden. De clinics waren gescheduled vanaf 9.00 uur 's ochtends. Uiteindelijk zit mijn klas om half elf vol met 28 jonge kinderen. Allen even getalenteerd in zingen en drummen. Samen met collega Olaf Keus (drums) verdeel ik de groep in tweeën. Zang en drums. Na 40 minuten brengen we ze tezamen. Het verloopt uiteindelijk fantastisch en besluit ik ze uit te nodigen uit om te participeren in het concert van die avond.
Om 21:00 uur vertrekken we vanuit het hotel per taxitransfer. Licht ongelovig vraag ik Michael waar 'mijn' kinderen zijn. Vol trots wijst hij naar een grote schoolbus. Alles is geregeld!
We staan geprogrammeerd op de mainstage om 22:00 uur. Als om 23.30 wij, inclusief 28 kinderen en hun begeleiders nog steeds backstage wachten, moet ik toch op een andere manier 'optreden'. JAM KARET!!!
Het concert verloopt (op wat kleine technische misstanden na) goed. We hebben iets goeds neergezet.
Nog enkele interviews voor TV en radio gegeven. Inmiddels is het 0130 uur. We verlaten het festival en praten na in de lobby.
Zondag 10 oktober 2010
Vandaag een vrije dag. Bezoek aan mijn dorp Kusuh2 sereh, mijn familie. Vreemd zenuwachtig gevoel. Als we het hobbelige paadje opslingeren zie ik het eenvoudige huisje, mijn tante Mien in de deur opening. Ze glimlacht van oor tot oor. Tientallen kindertjes komen aangerend of schieten verlegen in allerlei hoekjes. De ontvangst is emotioneel. Voel me thuis. Een muzikaal onthaal met al mijn neven op tifa's (Molukse trommel) en totobuang (klankschaaltjes instrument).
Wordt vervolgd... We moeten nu naar hotel Manhattan om het Erasmushuis te bezoeken voor nadere evaluatie…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten