De eerste avond (donderdag 7 oktober), net aangekomen, worden wij uitgenodigd door de gouverneur van de Molukken om naar zijn residentie (paleis) te komen om te eten, tezamen met andere groepen en genodigden, waaronder de Nieuw-Zeelandse ambassade.
Er wordt in de hal muziek gemaakt (wij zitten buiten op versierde stoeltjes onder tent-achtige overkappingen) en een vissersdans wordt in traditionele klederdracht opgevoerd.
Ik ging de hal binnen, zag Mr. David Torney. Hij stond direct op om mij te begroeten, nog voor ik kennis kon maken met de gouverneur. Van alle kanten stroomden de genodigden binnen.
Aan de tafel van de delegatie zie ik ook ineens David Taylor van de van de Nieuw-Zeelandse ambassade in Indonesie zitten. Op het laatste stuk vliegen van Makassar naar Ambon had ik hem al ontmoet. En nu hier – toeval(?).
Als de maaltijden genuttigd zijn wordt er gevraagd of ik iets wil zingen. Dit kwam voor mij totaal onverwachts, maar ik twijfelde geen seconde. Het was de eerste keer dat ik mijn stem mocht laten horen. Onvoorbereid weliswaar, zoals te zien was aan mijn casual outfit, maar desondanks was de muzikale verbinding direkt daar en gebeurde er iets magisch. Ik wilde het duidelijk bij een lied houden, omdat alles zo officieel was en er duidelijk een huisband geposteerd was. De menigte liet duidelijk horen dat ze nog meer wilden. Daar moest permissie voor worden gevraagd aan de gouverneur himself. Deze wenkte met minzaam gebaar dat dit goed was.
De volgende ochtend ontmoet ik mijn neef Meli Frans, die met tranen in de ogen in de lobby van het hotel zit, omdat hij een krant heeft gevonden met mijn foto en naam op de voorpagina. Hij vertelt dat het dorp waar de familie Frans woont 'in rep en roer is'. Ik ben zelf met stomheid geslagen. Het kippenvel staat mij op de armen. Natuurlijk wordt ik verwacht in Kusu2 sereh. Dat wordt wat. Wordt vervolgd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten